Kees Hin (9 december 1936 – 4 oktober 2020) was een van de meest gezichtsbepalende filmmakers van de naoorlogse Nederlandse cinema. Hij maakte meer dan 100 films, meest documentaires, maar ook een aantal lange speelfilms.
Als geen ander wist hij de polsslag van de Nederlandse samenleving op film te documenteren. Zijn grote betrokkenheid bij de onderwerpen van zijn films en de oorspronkelijke wijze waarop hij zijn films vormgaf maakten Hin tot een van de meest markante filmmakers van de afgelopen decennia.
Geboren en getogen in Haarlem als zoon van filmmaker Jan Hin (1899-1957) ging Kees op advies van zijn vader psychologie studeren. Na het overlijden van zijn vader koos Hin alsnog voor de film en ging hij studeren aan de net opgerichte Filmacademie in Amsterdam. Het vak leerde hij feitelijk in de jaren 1960-1961 als camera-assistent van Fons Rademakers en als regieassistent van Bert Haanstra in de jaren 1961-1964.
Debuut
In 1965 maakt Hin zijn regiedebuut met de documentaire Onderaards, een film in opdracht van de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Dit is tevens het begin van een levenslange scenario-samenwerking met de Nederlandse schrijver K. Schippers (pseudoniem van Gerard Stigter).
In de jaren zestig en zeventig maakte Hin meerdere opdrachtfilms, onder andere voor de Gasunie, het Rode Kruis, verschillende overheden en het astmafonds. Vanaf 1973 maakte hij een groot aantal televisieprogramma’s voor de AVRO en de kunstrubriek Beeldspraak van de NOS. Veel van deze programma’s gingen over bekende schrijvers, beeldende kunstenaars en componisten, waaronder Jan Hanlo, Marga Minco, Jan Roeland, Pierre Kemp, Armando en Otto Ketting.
Hin was telkens op zoek naar de kern van de cinema en schuwde het experiment niet. Roodkapje verteld door honderdzestig Nederlanders (1976) is wellicht het meest conceptuele vormexperiment waarin 160 verschillende kinderen, mannen en vrouwen een of twee zinnen van het sprookje vertellen. De gevoelige plaat (1976) is samengesteld uit 1250 foto’s, portretten uit de fotostudio Merkelbach die zonder geluid worden getoond. Hin zou later ook niet aarzelen met video en meerdere beeldschermen tegelijk te werken.
Meer experimenten
Het theater van het geheugen (1982) was een indrukwekkende filmvertaling van een denkbeeldig geheugentheater over het vooroorlogse Berlijn. In 1995 maakt hij samen met journaliste Sandra van Beek de video-installatie Theresienstadt – film of waarheid. Herinneringen, het verleden, het archief en in het bijzonder de Tweede Wereldoorlog zijn telkens terugkerende thema’s in het werk van Hin. In 1985 maakte Hin zijn eerste speelfilm: Soldaten zonder geweren, over de Februaristaking.
Kenmerkend voor Hin was dat hij een enorm netwerk onderhield en buitengewoon goed geïnformeerd was over wat er speelde in de samenleving, zowel op maatschappelijk als op cultureel gebied. Het inspireerde hem tot velerlei filmprojecten waarvoor hij altijd de juiste samenwerkingsverbanden wist te smeden. Hin ademende film en reageerde op de wereld om hem heen door er films over te maken. Hin was voor veel makers, jong en oud, een voorbeeld en een mentor waardoor hij niet alleen met zijn films, maar ook met zijn unieke persoonlijkheid een belangrijke bijdrage aan de Nederlandse film heeft geleverd.
Mark-Paul Meijer
Films op dvd
Een aantal films zijn nog op dvd verkrijgbaar bij Mokum Filmdistributie. Meer daarover in dit bericht »